28 Apr - 15 Sep 2013
Bij het bekijken van een reeks sculpturen van Jorg Van Daele, dient een veelheid aan indrukken, associaties en gedachten zich aan.
Aan die veelheid is te merken dat de beelden erg ‘rijk’ zijn. Nergens is er iets teveel, nergens iets tekort. Weliswaar min of meer naar een vooropgesteld ‘beeld’, maar met ruimte voor wat zich in het proces van het beeldhouwen aandient. De beelden groeien uit de oorspronkelijke steen.
De stem van de kunstenaar spreekt, maar ook de steen blijft hoorbaar. En de stemmen versterken mekaar. Waarover wordt er dan gesproken?
Zoals meestal in de kunst, is er ook hier geen éénduidigheid te vinden. Een analyse zou afbreuk doen aan de zeggingskracht van de beelden.